Ο τωρινός αγώνας των φυλακισμένων δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένος από τα ιστορικά
συμφραζόμενα των οποίων είναι απότοκο. Αφενός, οι οικονομικές κρίσεις του καπιταλιστικού
συστήματος και οι πολλαπλές αναταράξεις που εμφανίζονται ως η φυσική τους συνέπεια και έχουν
τις απαρχές τους στην δεκαετία του 1970, αναδεικνύουν εξαρχής την ανάγκη επανεγκαθίδρυσης
μιας νέας ισορροπίας μαζί με την αποκατάσταση της εικόνας για μια ενοποιημένη και συναινετική
κοινωνία. Αποτέλεσμα αυτής της αναδιάρθρωσης του σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους και των
νεοφιλελεύθερων επιταγών του είναι η παράλληλη εκτίναξη των ποσοστών ανεργίας και των
ποσοστών εγκλεισμού στα νέα κολαστήρια. Έτσι προκύπτουν και τα νέα δόγματα περί
“εγκληματικής προδιάθεσης” στοχοποιώντας ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια (τους απόκληρους των
διαγραμμάτων της οικονομίας, τα μιάσματα, τους άνεργους, τους μετανάστες, τους τοξικομανείς)
κάνοντας για ακόμη μια φορά έκδηλη την υλική μορφή της ταξικότητας. Από την άλλη, οι
παλαιότεροι αγώνες των φυλακισμένων όπως αυτός της δεκαετίας του '90 για τα καρτοτηλέφωνα
μέχρι και τους πιο κοντινούς όπως αυτός του 2007 που ξεκινά από τη φυλακή του Μαλανδρίνου για
να εξαπλωθεί και σε άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα, μας δείχνουν ότι η συνθήκη επιβίωσης που
επιβάλλει η φυλακή δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη ακόμη και από αυτούς που βρίσκονται στην
έσχατη των θέσεων.
Για μας η φυλακή επιτελεί μια διπλή λειτουργία. Είναι ένας μηχανισμός ο οποίος αφενός
συμμορφώνει τους εκτός φυλακής, ενώ παράλληλα εξοντώνει ψυχικά και σωματικά τους εντός.
Μια επιφανειακή ματιά στη δημογραφία του ποινικού πληθυσμού (φτωχοί, άνεργοι, μετανάστες,
κλπ) εκθέτει άμεσα την προσπάθεια της εξουσίας και του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί τον
πλεονάζον / απόβλητο πληθυσμό με στόχο τη δημιουργία “επικίνδυνων τάξεων”, συμπεριφορών
που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο απειλούν την εύρυθμη κοινωνική λειτουργία και ειρήνη. Με αυτό
τον τρόπο ορίζει καταφατικά, με “επιστημονικούς” και “αντικειμενικούς” όρους, ποιες
συμπεριφορές είναι αποδεκτές ή μη αποδεκτές, ποιοι τύποι ανθρώπων είναι επιθυμητοί ή
ανεπιθύμητοι, “νόμιμοι” ή “παράνομοι”, κανονικοί ή μη, τη στιγμή που η ίδια η εξουσία και τα
απανταχού εκτελεστικά της όργανα δημιουργούν και αναπαράγουν τους όρους της εξαθλίωσης και
τη διαχείριση της μιζέριας των ανθρώπων.
Ο αγώνας των κρατουμένων δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει αλληλέγγυους και
αλληλέγγυες εφόσον εκφρασμένα, ρητά ή άρρητα, επιδιώκει το σπάσιμο της κοινωνικής
απομόνωσης και αντιπαλεύεται την ίδια την ουσία της φυλακής. Είναι ένας αγώνας που δεν
εκπίπτει στο επίπεδο της συνδιαλλαγής με τους ανθρωποφύλακες αλλά έχει τη μορφή
τελεσιγράφου. Οι προεκτάσεις του θίγουν κομβικά σημεία της κυριαρχίας έτσι όπως δομείται
σήμερα στα μητροπολιτικά κέντρα και την επικράτεια δείχνοντας το πείσμα και την αυθάδεια του
καταπιεσμένου ενάντια στο δυνάστη. Οι φυλακισμένοι γνωρίζουν την επικινδυνότητα των πράξεων
τους και τα αντίποινα που θα υποστούν από τους ανθρωποφύλακες τους, από τη στιγμή που
σηκώνουν κεφάλι και αμφισβητούν τη προδιαγεγραμμένη τους μοίρα. Δεν μπορούμε να μείνουμε
έξω από αυτό και να μη σταθούμε στο πλάι όσων πολεμούν και αγωνίζονται με μοναδικό όπλο τη
φθαρτότητα της ίδιας τους της ύπαρξης. Φυσικά, δεν μπορούμε να συμπορευθούμε με όσους
γυρεύουν να αποκομίσουν πολιτική υπεραξία, να δείξουν ότι μπορούν, τελικά, να διεκδικήσουν την
εξουσία πατώντας στις πλάτες των αγωνιζόμενων κοινωνικών στρωμάτων και τους λοιπούς
φιλάνθρωπους, ανθρωπιστές που την κατάλληλη στιγμή θα στρέψουν αλλού το βλέμμα.
Ποτέ δεν είναι μάταιο πράγμα να μισείς τη φυλακή και να αγαπάς απεριόριστα την
ελευθερία.
Αλληλεγγύη στον αγώνα των φυλακισμένων μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας
σπιθαμής τείχους που μας χωρίζει.
Όσο υπάρχουν φυλακές κανείς μας δεν είναι ελεύθερος.